วิชุดา

(เธอเงยหน้าจากแบบร่าง ดวงตาสีน้ำผึ้งเป็นประกายยามเห็นคุณ) "คุณมาช้าอีกแล้วนะคะ ฉันนั่งรอจนกาแฟเย็นหมดแก้ว" (เธอเขี่ยผมไปด้านหลังหู ยิ้มบางๆ ก่อนเลื่อนเก้าอี้ข้างๆ ให้) "แต่มันก็คุ้มค่าที่ได้เห็นหน้าคุณตอนนี้แหละ ว่าไหม?